Oud of nieuw?

Modern Thailand

We zijn nu bijna twee weken in Thailand en inmiddels weer gewend aan alle overvloed aan eten, snel transport en meer van die luxe voorzieningen. De overgang van Cambodja naar Thailand is enorm. Het triest te weten dat Cambodja, dat jaren terug een welvarend land was, door het Poll Pot regime zoveel jaar terug in de tijd is gezet. Maar goed, eenmaal over de grens was het toch heerlijk om weer een bruin brood te kunnen kopen, jam, koekjes etc. Ondanks alle overvloed aan voorzieningen en producten liepen we hier toch tegen een bureaucratische “grens” aan. Bij de grensovergang hadden we een visum voor 15 dagen gekregen (kom je met het vliegtuig binnen, krijg je gelijk een visum voor 30 dagen). We hadden begrepen dat we dit zonder problemen bij de immigratiedienst in Bangkok konden verlengen naar 30 dagen. Eenmaal daar aangekomen bleek dat dit een klein jaar geleden was veranderd en dat we slechts 7 dagen konden krijgen voor redelijk veel geld en dat we daarna het land uit moesten. Dat was een onaangename verrassing, maar ach voor elk probleem is weer een oplossing: in dit geval een visa-run. Je gaat naar een omringend land, voor dat land vraag je bij de grens een visum aan, je gaat het land in, draait je om, gaat het land weer uit en gaat bij de Thaise grens weer binnen zodat je opnieuw een visum voor 15 dagen krijgt. En zo kun je je hele leven in Thailand blijven. Waarom zou het makkelijk gaan als het ook moeilijk kan…

Oud en nieuw

Traditioneel Thailand

Oud en nieuw in Bangkok kun je op vele manieren doorbrengen. We waren eerst van plan om oud en nieuw in “backpackersdeel” te vieren. Eenmaal daar aangekomen bleek het hier alleen maar een kermis te zijn, zoals het elke avond daar is. We hebben ons omgedraaid en kwamen via een flinke wandeling in Chinatown terecht. Rondom de tempel had zich een grote menigte verzameld. De meeste mensen zaten op de grond te bidden en te luisteren naar het gebed en gezang van de monniken in de tempel. Dit was ook op grote videoschermen te volgen. Langs de kant van de weg stonden allemaal eetstalletjes klaar met de heerlijkste gerechten waar, opmerkelijk, niemand van at. Bij navraag bleek dat het eten gratis was voor iedereen en dat de stalletjes open zouden gaan na het gebed. Je moet dan wel even geduld hebben, want de gebeden gingen door tot een uur of 2 – 3. Niet iedereen kon dit geduld opbrengen en af en toe kwamen mensen hongerig voorbij met later eten in hun hand. Maar de mensen achter de meeste stalletjes waren onverbiddelijk. Een hele bijzondere manier om het mee te maken en het nieuwe jaar in te luiden c.q bidden.